- প্ৰকাশিত বাক্য
- ←
- ৫
- →

৫ অধ্যায়
৫
ঈশ্বৰৰ মেৰ পোৱালিৰ স্বৰ্গীয় মহিমা
১ তেতিয়া মই দেখিলোঁ সেই জনৰ সোঁহাতে সিংহাসনত এজন বহি আছে, এটা পুথিৰ নুৰা আগফালে আৰু পাছফালে লিখা আৰু সাতোটা ছাবেৰে ছাব মৰা আছিল৷ ২ মই এজন প্ৰভাৱশালী দূত দেখিলোঁ; তেওঁ বৰ মাতেৰে এই কথা ঘোষণা কৰিলে, “এনে কোন ব্যক্তি আছে যি জনে এই নুৰাটো খুলিব আৰু তাৰ ছাববোৰ মেলিবৰ বাবে উপযুক্ত?”
৩ স্বৰ্গত বা পৃথিবীত বা পৃথিবীৰ তলত থকা কোনেও সেই নুৰা মেলিব বা সেই পুথিটো পঢ়িব নোৱাৰিলে। ৪ তেতিয়া মই অনেক ক্ৰন্দন কৰিলোঁ কাৰণ সেই নুৰাটো মেলি পঢ়িবলৈ কোনো এজন যোগ্য ব্যক্তি পোৱা নগ'ল। ৫ কিন্তু সেই পৰিচাৰক সকলৰ এজনে মোক ক’লে, “তুমি ক্ৰন্দন নকৰিবা; চোৱা! যি জন যিহুদা ফৈদৰ সিংহ আৰু দায়ুদৰ মুলস্বৰূপ,* আ ৪৯:৯,১০ ; যিচ ১১:১,১০৷ তেওঁ জয়যুক্ত হৈ সেই নুৰা আৰু তাৰ সাতোটা ছাব মেলিবলৈ সমৰ্থ হ’ল।”
৬ তেতিয়া মই সেই সিংহাসনৰ আৰু চাৰি জীৱিত প্ৰাণীৰ মাজত আৰু সেই পৰিচাৰক সকলৰ মাজত, হত হোৱাৰ নিচিনা মেৰ পোৱালি এটা থিয় হৈ থকা দেখিলোঁ; তেওঁৰ সাতোটা শিং আৰু সাতোটা চকু আছিল - এইবোৰ পৃথিবীৰ সকলো ঠাইতে পঠোৱা সাতোটা ঈশ্বৰৰ আত্মা। ৭ তেওঁ আহি সিংহাসনত বহি থকা জনৰ সোঁ হাতৰ পৰা সেই নুৰাটো ল'লে৷
৮ যেতিয়া তেওঁ সেই নুৰাটো ল'লে তেতিয়া জীৱিত প্ৰাণী চাৰিটাই আৰু সেই চৌবিশ জন পৰিচালকে নিজে মেৰ পোৱালিটোৰ সন্মুখলৈ আহি উবুৰি হৈ পৰিল৷ তেখেত সকলৰ হাতত গাইপতি বীণা আৰু পবিত্ৰ লোক সকলৰ প্ৰাৰ্থনা স্বৰূপ† গীত ১৪১:২৷ সুগন্ধি ধূপেৰে পৰিপুৰ্ণ সোণৰ বাটি আছিল।
৯ আৰু তেখেত সকলে এটি নতুন গীত গালে:
“নুৰাটো ল’বলৈ আৰু তাৰ চাব মেলিবলৈ
আপুনি যোগ্য৷
কিয়নো আপুনি হত হ’ল আৰু আপোনাৰ তেজৰ সৈতে আপুনি ঈশ্বৰৰ কাৰণে
সেই সকলো জাতিবোৰৰ মাজৰ পৰা প্ৰতিটো গোষ্ঠী, ভাষা, মানুহ আৰু জাতিক কিনিলে‡ পাঁ ২০:২৮৷ ৷
১০ আৰু আমাৰ ঈশ্বৰৰ সেৱাৰ উদ্দেশ্যে তেওঁলোকক ৰাজ্য স্বৰূপ আৰু পুৰোহিত পাতিলে,
তাতে তেওঁলোকে পৃথিবীৰ ওপৰত ৰাজত্ব কৰিব।”
১১ তেতিয়া মই চাওঁতে সেই সিংহাসনৰ চাৰিওফালে অনেক স্বৰ্গদূতৰ মাত শুনিলোঁ; তেওঁলোকৰ সংখ্যা ২০০,০০০,০০০ আছিল; তেওঁলোকৰ সৈতে সেই জীৱিত প্ৰাণী চাৰিটা আৰু পৰিচাৰক সকলো আছিল৷
১২ তেওঁলোক সকলোৱে বৰ মাতেৰে ক’লে,
“হত হোৱা যি মেৰ পোৱালি, তেৱেঁই পৰাক্ৰমী, ধন, জ্ঞান, শক্তি, সমাদৰ, মহিমা আৰু প্ৰশংসা পোৱাৰ যোগ্য।”
১৩ আৰু স্বৰ্গত, পৃথিবীত, পৃথিবীৰ তলত আৰু সাগৰত যি সকলো সৃষ্ট বস্তু আছে সেই সকলোৱে কোৱা শুনিলোঁ,
“সিংহাসনত বহি থকা জন আৰু মেৰ পোৱালিৰ প্ৰশংসা, মৰ্য্যদা, মহিমা আৰু পৰাক্ৰম সদাসৰ্ব্বদায় হওঁক।
১৪ আৰু সেই জীৱিত প্ৰাণী চাৰিটাই ক’লে, “আমেন!” আৰু সেই পৰিচাৰক সকলে সমৰ্পিত হৈ মাটিত পৰি আৰাধনা কৰিলে।

- প্ৰকাশিত বাক্য
- ←
- ৫
- →

*৫:৫ আ ৪৯:৯,১০ ; যিচ ১১:১,১০৷

†৫:৮ গীত ১৪১:২৷

‡৫:৯ পাঁ ২০:২৮৷

© 2017 Free Bibles India