- पশিষ্যচরিত
- ←
- ৭
- →

7 অধ্যায়।
৭
১ তেতিয়া মহা পুৰোহিতে স্তিফানক সুধিলে- “এইবোৰ কথা সচাঁ নেকি?” ২ স্তিফানে ক'লে- “হে ভাইসকল আৰু পিতৃসকল, মোৰ কথা শুনক। আমাৰ পূৰ্বপুৰুষ অব্ৰাহাম হাৰোণত বসবাস কৰাৰ আগেয়ে যেতিয়া মেচোপতামিয়াত আছিল, সেইসময়ত গৌৰৱময় ঈশ্বৰে তেওঁক দেখা দি ক'লে- ৩ “তুমি তোমাৰ দেশ আৰু জ্ঞাতি-কুটুম্বক এৰি, মই যি দেশ তোমাক দেখুৱাম, সেই দেশলৈ যোৱা।” ৪ তেতিয়া তেওঁ কলদিয়াসকলৰ দেশ এৰি হাৰোণ নগৰলৈ আহি বসতি কৰিলে। পাছত তেওঁৰ পিতৃৰ মৃত্যু হোৱাত আপোনালোকে এতিয়া বসতি কৰা এই দেশলৈ ঈশ্বৰে সেই ঠাইৰ পৰা তেওঁক আনিলে। ৫ নিজৰ অধিকাৰৰ কাৰণে ঈশ্বৰে তেওঁক একোকে নিদিলে; এনেকি এখোজ মাটিও নিদিলে। কিন্তু তেওঁক আৰু তেওঁৰ ভাবীবংশৰ অধিকাৰৰ অর্থে ঈশ্বৰে এই দেশ দিব বুলি প্রতিজ্ঞা কৰিলে; যদিও অব্ৰাহামৰ সেই সময়লৈকে কোনো সন্তান নাছিল। ৬ ঈশ্বৰে তেওঁক এই দৰে কৈছিল 'তোমাৰ বংশধৰসকলে বিদেশত প্রৱাস কৰিব৷ সেই দেশৰ মানুহে তেওঁলোকক চাৰিশ বছৰ ধৰি দাসত্বৰ বন্ধনত ৰাখিব আৰু অত্যাচাৰ কৰিব'। ৭ ঈশ্বৰে ইয়াকো কলে, 'তেওঁলোকে যি জাতিৰ দাসত্ব খাটিব, মই সেই জাতিৰ সোধ-বিচাৰ কৰিম; তাৰপাছত তেওঁলোকে ওলাই আহি এই ঠাইতে মোৰ সেৱা-উপাসনা কৰিব'। ৮ ইয়াৰ পিছত ঈশ্বৰে অব্রাহামক চুন্নৎ কৰাৰ নিয়ম দিলে। সেয়েহে, অব্রাহামে নিজৰ পুত্র ইচহাক জন্ম হোৱাত, আঠ দিনৰ দিনা তেওঁৰ চুন্নৎ কৰালে। পাছত ইচহাকৰ পুত্র যাকোব আৰু যাকোবৰ পুত্ৰ বাৰ জন গোষ্ঠীৰ পিতৃকুল হ’ল।
৯ পাছত সেই পিতৃকুলসকল যোচেফৰ প্রতি ঈর্ষান্বিত হৈ তেওঁক মিচৰ দেশলৈ বেচিলে, কিন্তু ঈশ্বৰ তেওঁৰ সঙ্গী আছিল। ১০ সকলো ক্লেশৰ পৰা ঈশ্বৰে উদ্ধাৰ কৰি তেওঁক মিচৰ দেশৰ ৰজা ফৰৌণৰ সাক্ষাতে অনুগ্ৰহ আৰু জ্ঞান দান কৰিলে। তাতে ফৰৌণে তেওঁক মিচৰ দেশৰ আৰু নিজ গৃহৰ অধিকাৰী পাতিলে। ১১ গোটেই মিচৰ আৰু কনান দেশত ভীষণ আকাল হোৱাত, মহাক্লেশ হ’ল আৰু আমাৰ পিতৃপুৰুষসকলৰ খাদ্যবস্তুৰ অভাৱ হ’ল। ১২ কিন্তু যাকোবে মিচৰ দেশত শস্য থকাৰ বাৰ্ত্তা পাই, প্ৰথমতে আমাৰ পিতৃ-পুৰুষসকলক তালৈ পঠালে। ১৩ দ্বিতীয় বাৰ যোৱাত যোচেফে ককায়েকসকলৰ ওচৰত নিজৰ পৰিচয় দিলে আৰু ফৌৰণেও যোচেফৰ পৰিয়ালৰ বিষয়ে জ্ঞাত হ'ল।
১৪ তেতিয়া যোচেফে তেওঁৰ ককায়েকসকলক পিতৃ যাকোব আৰু জ্ঞাতি-কুতুম্বসকলক মিচৰ দেশলৈ আনিবলৈ উভটাই পঠালে; তেওঁলোক মুঠ পয়সত্তৰজন আছিল। ১৫ তাতে যাকোব মিচৰ দেশলৈ গ’ল। সেই ঠাইতে তেওঁৰ আৰু আমাৰ পিতৃ-পুৰুষসকলো মৰিল। ১৬ তেওঁলোকৰ দেহ চিখিমলৈ নি মৈদাম দিয়া হ'ল; সেই মৈদাম অব্ৰাহামে চিখিমত হমোৰৰ পুতেকহঁতৰ পৰা ধন দি কিনিছিল। ১৭ ঈশ্বৰে অব্রাহামৰ আগত শপত কৰি যি অঙ্গীকাৰ কৰিছিল, সেই অঙ্গীকাৰ পূর্ণ হোৱাৰ সময় ওচৰ হোৱাত; মিচৰত তেওঁৰ লোকসকল বৃদ্ধি পাই বিস্তাৰিত হল। ১৮ তাৰপিছত মিচৰত আন এজন ৰজা আহিল। তেওঁ যোচেফৰ সম্বন্ধে নাজানিছিল। ১৯ সেইজন ৰজাই আমাৰ জাতিৰ লোকসকলক প্রৱঞ্চনা কৰি আমাৰ পূৰ্ব-পুৰুষসকলৰ প্রতি কু-ব্যৱহাৰ কৰিলে। এনেকি শিশুবোৰ জীয়াই নাথাকিবলৈ তেওঁলোকৰ নৱজাত কেচুঁৱাবোৰ বাহিৰত পেলাই দিবলৈ দিলে। ২০ সেই সময়তে মোচিৰ জন্ম হ’ল। তেওঁ ঈশ্ৱৰৰ দৃষ্টিত অতি সুন্দৰ আছিল৷ তিনিমাহলৈকে তেওঁ পিতৃৰ গৃহত প্ৰতিপালিত হৈছিল। ২১ পাছত তেওঁক বাহিৰলৈ পেলাই দিয়াত, ফৰৌণৰ জীয়েকে তেওঁক তুলি নি নিজৰ পুত্র স্বৰূপে প্ৰতিপালন কৰিলে। ২২ মোচি মিচৰীয়াসকলৰ সকলো বিদ্যাত শিক্ষিত হৈ উঠিল। বাক্য আৰু কার্যত তেওঁ মহাক্ষমতাশালী হল। ২৩ যেতিয়া মোচিৰ বয়স প্রায় চল্লিশ বছৰ, তেতিয়া তেওঁ নিজৰ ইস্ৰায়েলী ভাইসকলক চাবলৈ মন কৰিলে। ২৪ এজন ইস্রায়েলী লোকক বেয়া ব্যৱহাৰ কৰা দেখি, মোচিয়ে ইস্রায়েলী জনৰ পক্ষক সমর্থন কৰিলে আৰু মিচৰীয়াজনক প্ৰহাৰ কৰি সেই ব্যৱহাৰৰ প্রতিশোধ ললে। ২৫ মোচিয়ে ভাৱিছিল যে- তেওঁৰ স্বজাতীয় ভাইসকলে হয়তো বুজিব ঈশ্বৰে যে তেওঁৰ হতুৱাই তেওঁলোকক মুক্ত কৰিব কিন্তু তেওঁলোকে নুবুজিলে। ২৬ পাছদিনাখন দুজন ইস্ৰাযে়লীয়ে নিজৰ মাজত যেতিয়া কাজিয়া কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ ওচৰলৈ গৈ তেওঁলোকক মিলন কৰিবৰ কাৰণে কলে, ‘হে লোকসকল, তোমালোক পৰস্পৰে ভাই হৈ, ইজনে সিজনৰ প্ৰতি কিয় দুখজনক ব্যৱহাৰ কৰিছা'? ২৭ কিন্তু যিজনে নিজৰ নিকটবর্তীজনক দুখজনক ব্যৱহাৰ কৰিছিল, তেওঁ মোচিক ঠেলা মাৰি আতৰাঁই কলে 'আমাৰ ওপৰত কোনে তোমাক শাসনকর্তা আৰু বিচাৰক পাতিলে? ২৮ কালি যেনেকৈ মিচৰীয়াজনক বধ কৰিলা, তেনেকৈ মোকো বধ কৰিব খোজা নে'? ২৯ এই কথা শুনি মোচি মিদিয়ান দেশলৈ পলাই গৈ তাত প্রবাসী ৰূপে থাকিল আৰু সেই ঠাইতে তেওঁৰ দুজন পুত্রৰ জন্ম হ’ল। ৩০ এনেদৰে চল্লিশ বছৰ পূর্ণ হ’ল। চীনয় পৰ্ব্বতৰ ওচৰৰ অৰণ্যত এক জ্বলন্ত জোপোহাৰ শিখাৰ মাজত ঈশ্বৰৰ দূতে তেওঁক দর্শন দিলে। ৩১ এই দৰ্শন দেখি মোচি আচৰিত হ'ল আৰু ভালদৰে চাবলৈ যেতিয়া ওচৰ চাপি গ’ল, তেতিয়া প্ৰভুৰ এই বাণী শুনিলে- ৩২ 'মই তোমাৰ পিতৃ-পুৰুষসকলৰ ঈশ্বৰ; আব্ৰাহাম, ইচহাক আৰু যাকোবৰ ঈশ্বৰ।' মোচি ভয়তে কঁপিবলৈ ধৰিলে আৰু সেই জলন্ত জোপোহাটো চাবলৈও সাহস নকৰিলে। ৩৩ পাছত প্ৰভুৱে তেওঁক কলে, 'তোমাৰ ভৰিৰ পৰা পাদুকা সোলোকোৱা। কিয়নো যি ঠাইত তুমি থিয় হৈ আছা, সেয়ে পবিত্ৰ ভূমি। ৩৪ মিচৰ দেশত থকা মোৰ মানুহবোৰৰ দুৰৱস্থা মই নিশ্চয়কৈ দেখিছো আৰু তেওঁলোকৰ আৰ্তনাদও শুনিছো। সেয়েহে তেওঁলোকক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ মই নামি আহিলোঁ। এতিয়া আহা, মই তোমাক মিচৰ দেশলৈ পঠাওঁ।'
৩৫ এইজনেই সেই মোচি, যিজনক তেওঁলোকে প্ৰত্যাখান কৰি কৈছিল, ‘কোনে তোমাক এজন শাসনকর্তা আৰু বিচাৰক পাতিলে?’ তেৱেঁই সেইজন, যিজনক ঈশ্বৰে শাসনকর্তা আৰু উদ্ধাৰকর্তা স্বৰূপে স্বর্গদূতৰ দ্বাৰা জোপোহাৰ মাজত দেখা দি পঠাই দিলে। ৩৬ মোচিয়ে মিচৰ দেশত, লোহিত সাগৰত আৰু মৰুভুমিৰ মাজত চল্লিশ বছৰলৈকে নানা অদ্ভুত লক্ষণ আৰু চিন দেখুৱাই তেওঁলোকক মিচৰৰ পৰা বাহিৰ কৰি আনিলে। ৩৭ এইজন মোচিয়েই ইস্ৰায়েলী ভাইসকলক কৈছিল, “ঈশ্বৰে তোমালোকৰ মাজৰ পৰা মোৰ নিচিনা এজন ভাববাদী উৎপন্ন কৰিব”।
৩৮ তেৱেঁই মৰুপ্ৰান্তত আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলৰ সৈতে এক সহভাগীতাত আছিল৷ চীনয় পর্বতত স্বৰ্গদূতে তেওঁৰ সৈতেই কথা কৈছিল আৰু তেৱেঁই আমাক জনাবলৈ জীৱনময় বাক্য পাইছিল। ৩৯ কিন্তু আমাৰ ওপৰ পিতৃসকলে তেওঁৰ বশৱত্তী হবলৈ অসন্মত হৈ তেওঁক অগ্রাহ্য কৰি মিচৰ দেশলৈ উভতি যাবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল। ৪০ সেই সময়ত তেওঁলোকে হাৰোণক কলে, “মোচিয়ে আমাক মিচৰ দেশৰ পৰা বাহিৰ কৰি আনিলে; কিন্তু তেওঁৰ কি হ’ল আমি তাক নাজনো। গতিকে, আমাক বাট দেখুৱাই নিবলৈ দেৱতাবোৰৰ মূর্তি সাজি দিয়ক”। ৪১ তেতিয়া তেওঁলোকে এটা দামুৰিৰ মূৰ্ত্তি সাজিলে আৰু সেই মূৰ্ত্তিৰ আগত বলিদান উৎসর্গ কৰিলে। তেওঁলোকে নিজ হাতেৰে কৰা কার্যত আনন্দ কৰিবলৈ ধৰিলে। ৪২ তেওঁলোকৰ এই কাৰ্য দেখি ঈশ্বৰ বিমুখ হ‘ল; ঈশ্বৰে তেওঁলোকক আকাশৰ গ্রহ, তৰাবিলাকক পূজা কৰিবলৈ এৰি দিলে; ভাববাদীসকলৰ পুস্তকত এইদৰে লিখা আছে,
“হে ইস্ৰায়েল জাতি, তোমালোকে চল্লিশ বছৰলৈকে মৰুপ্ৰান্তত
মোৰ কাৰণে পশু বলি আৰু নৈবেদ্য উৎসর্গ কৰিছিলানে?
৪৩ তোমালোকে মোলকৰ তম্বু আৰু ৰিফন দেবতাৰ তৰাৰ
মূর্তিবোৰ পূজা কৰিবলৈ সাজিলা,
আৰু সেইবোৰকহে তোমালোকে গ্রহণ কৰিলা।
সেয়েহে মই তোমালোকক বাবিলৰ সিফাললৈ লৈ যাম।* আমোচ 5:25-27
৪৪ অৰণ্যত আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলৰ ওচৰত সাক্ষ্য-তম্বু আছিল। ঈশ্বৰে মোচিক যিদৰে আজ্ঞা দিছিল আৰু মোচিয়ে যি আর্হি দেখিছিল, সেই আর্হিতে এই তম্বু তৈয়াৰ হৈছিল। ৪৫ পৰৱর্তীকালত আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে যিহোচূৱাৰে সৈতে তাক কঢ়িয়াই লৈ এই ঠাইলৈ আনিছিল। সেই সময়ত আমাৰ পূৰ্ব-পুৰুষসকলৰ সন্মুখৰ পৰা ঈশ্বৰে অন্য জাতিবোৰক খেদাই দিয়াত তেওঁলোকে প্রৱেশ কৰি এই ঠাই অধিকাৰ কৰিলে। সেই তম্বু দায়ুদৰ দিনলৈকে এই ঠাইত আছিল। ৪৬ দায়ুদে ঈশ্বৰৰ দৃষ্টিত অনুগ্রহ পাই যাকোবৰ ঈশ্বৰ থাকিবৰ নিমিত্তে এটি আবাস বনাবলৈ প্রার্থনা কৰিলে। ৪৭ কিন্তু চলোমনেহে তেওঁলৈ এটা গৃহ নির্ম্মাণ কৰিলে। ৪৮ কিন্তু সৰ্বোপৰিজনা হাতেৰে সজা গৃহবোৰত নাথাকে; এই বিষয়ে ভাববাদীয়ে কৈছিল,
৪৯ “প্রভুৱে কৈছে,
স্বৰ্গ মোৰ সিংহাসন,
আৰু পৃথিবী মোৰ ভৰিৰ পিৰা;
মোৰ কাৰণে তুমি কেনেকুৱা গৃহ নির্ম্মাণ কৰিবা?
নাইবা, মোৰ জিৰণি লোৱা ঠায়েই বা কত?
৫০ মোৰ হাতে জানো এই আটাইবোৰ স্ৰজা নাই”?† যিচয়া66:1-2
৫১ হে ঠৰ-ডিঙীয়া লোকসকল, ‡ অর্থাৎ ঈশ্বৰক হৃদয় নিদিয়া আৰু তেওঁৰ কথা নুশুনা হৃদয় আৰু কাণৰ চুন্নৎ নোহোৱা লোক, আপোনালোকে সদায় পবিত্ৰ আত্মাৰ প্রতিৰোধ কৰে; পূৰ্ব-পুৰুষসকলে যেনেদৰে কৰিছিল, আপোনালোকে সেইদৰেই কৰিছে। ৫২ এনে কোনোবা ভাববাদী আছিল নে, যিজনক আপোনালোকৰ পূর্বপুৰুষসকলে নির্যাতন কৰা নাছিল? যিসকল ভাববাদীয়ে ধার্মিকজনৰ আগমণৰ কথা আগেয়ে কৈছিলে, সেই ভাববাদীসকলকো তেওঁলোকে হত্যা কৰিলে আৰু এতিয়া আপোনালোকে সেই ধার্মিকজনকো শত্রুৰ হাতত শোধাই দি হত্যা কৰালে। ৫৩ স্বৰ্গৰ দূতবিলাকৰ মাধ্যমেদি আপোনালোকে বিধান পাইও,সেই বিধান পালন নকৰিলে।”
স্তিফানৰ মৃত্যু
৫৪ এইবোৰ কথা শুনি মহাসভাৰ সদস্যসকলৰ হৃদয় স্তিফানৰ প্রতি খঙত জ্বলি উঠিল আৰু নিজৰ দাঁত কৰচিলে। ৫৫ কিন্তু তেওঁ পবিত্র আত্মাৰে পৰিপূর্ণ হৈ, স্বর্গৰ ফাললৈ একেঠৰে চাই ঈশ্বৰৰ মহিমা দেখিলে; তেওঁ যীচুক ঈশ্বৰৰ সোঁ-ফালে থিয় হৈ থকা দেখিলে। ৫৬ স্তিফানে ক’লে, “চাওঁক, মই স্বর্গৰ দুৱাৰ মুকলি হোৱা আৰু মানুহৰ পুত্ৰক ঈশ্বৰৰ সোঁ-ফালে থিয় হৈ থকা দেখিছোঁ”। ৫৭ তেতিয়া মহাসভাৰ সদস্যসকলে নিজৰ কাণত সোপা দি বৰ মাতেৰে চিঞঁৰি উঠিল আৰু সকলোৱে একেলগে তেওঁৰ ফালে চোচাঁ ললে। ৫৮ পাছত তেওঁক ধৰি নগৰৰ বাহিৰলৈ উলিয়াই আনি শিল দলিয়াবলৈ ধৰিলে। সাক্ষীবোৰে নিজৰ নিজৰ কাপোৰবোৰ চৌল নামৰ এজন ডেকাৰ ভৰিৰ কাষত থলে। ৫৯ তেওঁলোকে শিল দলিয়াই থাকোতে স্তিফানে প্ৰাৰ্থনা কৰি কলে, “হে প্ৰভু যীচু, মোৰ আত্মা গ্রহণ কৰক।” ৬০ পাছত তেওঁ আঁঠু কাঢ়ি বৰ মাতেৰে কলে, “হে প্ৰভু, এওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে এই পাপ গণ্য নকৰিব।” ইয়াকে কৈ ঢলি পৰি তেওঁ মহা-নিদ্রা গ’ল।

- पশিষ্যচরিত
- ←
- ৭
- →

*৭:৪৩ আমোচ 5:25-27

†৭:৫০ যিচয়া66:1-2

‡৭:৫১ অর্থাৎ ঈশ্বৰক হৃদয় নিদিয়া আৰু তেওঁৰ কথা নুশুনা

© 2017 Free Bibles India